10. தெருக்கூத்தின் அமைப்பு மற்றும் ஆடல் முறைகளை விளக்குக.
🎧 Answer in audio
முன்னுரை:
தமிழரின் தொன்மையான நாடகக் கலை வடிவங்களில் சிறந்த இடம் பெறுவது
தெருக்கூத்து. “கூத்து” என்பது ஆடும், பாடும், நடிக்கும்
மூன்றையும் சேர்த்த கலை. இதை “நாட்டுப்புற நாடகம்”, “கடை மேடை நாடகம்”
என்றும் கூறுவர். கிராம மக்களின் வாழ்க்கை, மத நம்பிக்கை, வீர வரலாறு,
நகைச்சுவை முதலிய அனைத்தையும் எளிய நடையில் மக்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லும்
ஊடகமே தெருக்கூத்து.
தெருக்கூத்து – பொருள்:
மேடை வசதிகள் இன்றி, கிராமத் தெருக்களிலோ, வயல் வெளிகளிலோ, கோவில்
முற்றங்களிலோ நடத்தப்படுவதால் இதற்கு “தெருக்கூத்து” என்று பெயர் வந்தது.
பகுதி முழுதும் கூடி அமர்ந்து பார்க்கும்படி நடுவில் அரங்கு அமைக்கப்பட்டு,
சுற்றிலும் மக்களும் நடுவில் கலைஞர்களும் இருக்கும் வட்டாரங்கமாக இது
நடைபெறும்.
அரங்கு அமைப்பு (களரி):
கூத்து நடக்கும் இடம் “களரி” எனப்படும். மூன்று அல்லது நான்கு
வீதிகள் சேரும் இடத்தில், கோவில் முன்றலில் அல்லது அறுவடை முடிந்த வயலில்
களரி அமைப்பது வழக்கம்.
அரங்கின் மூன்று பக்கங்களிலும் மக்கள் தரையில் அமர்ந்து பார்ப்பார்கள்;
பெண்களுக்கு தனி பகுதி ஒதுக்கப்படும்.
முன்புறத்தில் திரை ஒன்று இழுக்கப்படும். திரைக்குப் பின்னால் நடிகர்கள்
ஒப்பனை செய்து வேடம் அணிவதற்கான இடம் இருக்கும்.
மின்சாரம் இல்லாத காலங்களில் விளக்கெண்ணெய் விளக்கு, தீப்பந்தம் முதலியவை
ஒளி வசதிக்குப் பயன்பட்டன; இன்று மின்விளக்குகளும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
ஒப்பனை மற்றும் வேடம்:
நடிகர்கள் முகத்தில் கரிதூள், செந்தூரம், மஞ்சள், சுண்ணாம்பு போன்ற
பொருட்களால் முகபூச்சு இட்டு கண், புருவம், வாய் ஆகியவற்றை மிகைப்படுத்தி
காட்டுவர்.
பெரிய பாவாடை, அலங்கார மேலங்கி, கையிற் வளையல்கள், கண்ணாடி மோதிரங்கள்,
கிரீடம், தோளில் புஜகீர்த்தி, கழுத்தில் மணிமாலை போன்ற ஆடை அலங்காரங்கள்
பயன்படுத்தப்படும்.
நல்லவர், கெட்டவர், ராஜா, ராணி, குரு, யமன் போன்ற தனித்தனி
பாத்திரங்களுக்கு தனி ஒப்பனை, வேஷம் இருக்கும்.
ஆடல் முறை மற்றும் பாத்திரங்கள்:
கூத்து தொடங்குவதற்கு முன் நாதஸ்வரம், தவில், டோலக், ஜால்ரா போன்ற
கருவிகள் ஒரே ஒலியில் இசைக்கப்படும். இதையே “களரி கட்டுதல்” என்று
கூறுவர்.
அரங்கில் முதல் நுழையும் பாத்திரம் கட்டியங்காரன். இவர்
நகைச்சுவையையும், கதையின் முன்னுரையையும், கதாப்பாத்திர அறிமுகத்தையும்
பார்த்துக் கொள்வார்.
ஒவ்வொரு பாத்திரமும் மேடைக்கு வந்து தன் வரிகளைப் பாடலும், பேசலும்,
அசைவும் சேர்த்து கூறுவான். பின்னால் உள்ள பாடகர்கள் அதே வரிகளை
திருப்பிப் பாடுவார்கள்.
முகபாவனை, கைகளின் அசைவு, இடுப்பு ஆட்டம், காலடி அசைவுகள் அனைத்தும்
மிகைப்படுத்தப்பட்டு காணப்படும். இது தூரத்தில் இருந்தே பார்ப்பவர்களுக்கும்
தெளிவாக உணரும்படி உதவும்.
கதைத் தன்மை:
தெருக்கூத்தில் பெரும்பாலும் இதிகாசக் கதைகள், புராணக் கதைகள், கிராமத் தெய்வக்
கதைகள், வீரர்களின் வாழ்க்கைக் கதைகள் போன்றவை நடிக்கப்படுகின்றன.
இராமாயணம், மகாபாரதம், திருவிளையாடல், தியாகராசர், அம்மன் கதைகள்,
திரௌபதி அம்மன் காவியம் போன்றவை மிகவும் பிரபலமானவை. எளிய நாட்டுப்புற
தமிழ் மொழியில் பேசப்படும் காரணத்தால் கல்வியறிவு குறைந்த மக்களுக்கும்
புரியும் வகையில் இருக்கும்.
முடிவுரை:
ஒருங்கிணைந்த இசை, நாடகம், நடனம் ஆகியவற்றின் கலவையாக இருக்கும் தெருக்கூத்து,
தமிழரின் நாட்டுப்புறக் கலையின் உயிருள்ள சின்னமாக திகழ்கிறது. கிராம மக்களின்
அன்றாட சிந்தனைகள், மத நம்பிக்கைகள், சமூகச் செய்திகள் அனைத்தையும் பொதுமக்களுக்கு
கொண்டு சேர்க்கும் வலுவான ஊடகமாக இக்கலை இன்னும் பல இடங்களில் தொடர்கிறது.
11. தமிழர் கலைகளில் ஒன்றான கரகாட்டம் பற்றி அதன் சிறப்பியல்புக்களுடன் விவரித்து எழுதுக.
🎧 Answer in audio
முன்னுரை:
தமிழரின் நாட்டுப்புற நடனங்களில் மிகவும் அழகிய, பக்தி உணர்வைத் தூண்டும்
நடனமாக விளங்குவது கரகாட்டம். மழை வேண்டுதல், அறுவடை
திருவிழா, அம்மன் கோவில் திருவிழா, கிராமத் திருவிழா போன்ற சமயங்களில்
இந்த நடனம் முக்கியமாக இடம்பெறுகிறது.
கரகாட்டம் – பொருள் மற்றும் தன்மை:
“கரகம்” என்பது தலையில் ஏந்தப்படும் குடம், கும்பம், பூக்குடம் போன்றதை
குறிக்கும். தலையில் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட கரகத்தை ஏந்திக் கொண்டு
தாளத்துக்கு ஏற்ப ஆடப்படும் நாட்டுப்புற நடனமே கரகாட்டம். தென் தமிழகத்தில்
இதனை “கும்பாட்டம்” என்றும் அழைப்பர்.
வரலாறு மற்றும் இலக்கியச் சான்றுகள்:
சங்க இலக்கியங்களில் “குடக்கூத்து” அல்லது “குடுக்கூத்து” என்று
குறிப்பிடப்படுவது கரகாட்டத்திற்கான பழைய பெயராகக் கருதப்படுகிறது.
சிலப்பதிகாரத்தில் மாதவி ஆடிய பதினொரு ஆடல்களில் குடக்கூத்தும் ஒன்றாக
குறிப்பிடப்படுகிறது.
திருக்கோவில்களின் சுவர்களிலும் கோபுரங்களிலும் கரகம் ஏந்தி ஆடும்
சிற்பங்கள் காணப்படுகின்றன.
கரகத்தின் வகைகள்:
சக்தி கரகம்: கோவில் திருவிழாக்களில் தெய்வத்தை
மகிழ்விக்கப் பக்தியோடு ஆடப்படும் கரகம்.
ஆட்டக் கரகம்: பொதுக் கலைநிகழ்ச்சிகள், மேடை நிகழ்ச்சிகளில்
கலைஞர்கள் ஆடும் கரகம்.
தோண்டிக்கரகம்: மண்ணால் செய்யப்பட்ட கரகத்தைத் தலையில்
ஏந்திக் கொண்டு ஆடுவது.
செம்புக்கரகம்: செம்பு அல்லது பித்தளை கொண்டு செய்யப்பட்ட
கரகம்.
கரகம் அமைக்கும் முறை:
கரகத்தின் அடியில் மண் அல்லது அரிசியை நிரப்பி சமநிலை பெறச் செய்கிறார்கள்.
மேல்பகுதியில் தேங்காயை வைத்து அதில் மரக்கட்டை சொருகி, அதன்மேல்
சிறிய குடை, பூ கட்டு போன்ற அலங்காரங்கள் செய்வார்கள்.
கரகத்தின் சுற்றிலும் மாப்பிள்ளை மாலை, பூமாலை, வண்ணப் பட்டு துணிகள்,
மணி, காகிதக் கொடி போன்றவை கட்டி அழகுபடுத்துவர்.
கரகாட்டத்தின் சிறப்பியல்புகள்:
தலையில் கரகத்தை வைத்துக் கொண்டு ஆடும்போது அது கீழே விழாமல்
சமநிலையைப் பேணுவது கரகாட்டத்தின் முக்கியக் கலைத் திறன்.
தவில், நாதஸ்வரம், பம்பை, தகரம் போன்ற கருவிகள் மிக வேகமான தாளத்தைக்
கொடுக்கின்றன; அதற்கேற்ப உடல் அசைவுகள் வேகமாக இருக்கும்.
அம்மனை மனதில் நினைத்து சிலர் விரதம் இருந்து, தூய்மையான உடம்புடன்
கரகத்தை ஏந்தி ஆடுவது வழக்கம்.
ஆண், பெண் இருவரும் தனித்தனியாக அல்லது கூட்டு நடனமாக கரகாட்டம்
ஆடுவார்கள்.
முடிவுரை:
கரகாட்டம் என்பது சாதாரண பொழுதுபோக்கு நடனமல்ல; அது தமிழரின் பக்தி,
விவசாய வாழ்க்கை, மழை வேண்டுதல், திருவிழா மகிழ்ச்சி ஆகிய அனைத்தையும்
ஒருங்கே காட்டும் பாரம்பரியக் கலை. தலையில் கரகத்தை ஏந்தி ஆடுபவர்
காட்டும் சமநிலை, தைரியம், இசை உணர்வு ஆகியவை தமிழரின் உடல்–மனம்
வலிமையை வெளிப்படுத்துகின்றன.
12. வில்லுப்பாட்டு மற்றும் வில்லுப்பாட்டின் தோற்றம், கட்டமைப்பு குறித்து கட்டுரை எழுதுக.
🎧 Answer in audio
முன்னுரை:
தமிழர் நாட்டுப்புறக் கலை மரபில் கதையையும் இசையையும் இணைத்துச்
சொல்லும் தனித்துவமான கலை வில்லுப்பாட்டு. கோவில் விழாக்கள்,
கொடை விழாக்கள், கிராமக் கடவுள் வழிபாடு, சமயப் பிரசாரம் போன்ற இடங்களில்
தர்மக் கதைகள், தெய்வக் கதைகள், இதிகாசக் கதைகள் ஆகியவை வில்லுப்பாட்டு
மூலம் மக்களிடம் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன.
வில்லுப்பாட்டு – பொருள் மற்றும் தன்மை:
“வில்” + “பாட்டு” என்பதால், வில்லின் உதவியோடு பாடப்படும் பாட்டு
என்றே பொருள்.
வில்லின் நாணைத் தட்டி, அதில் கட்டப்பட்ட மணிகளை இசைக்கருவியாகப்
பயன்படுத்தி, அதனுடன் குரல் இசை, தாளம், அபிநயம் ஆகியவை சேர்ந்து
நிகழ்ச்சியாக நடைபெறும்.
இது ஒருவகை இசை நாடகக் கலை; பாடல், கதைகூறும் வசனம், நகைச்சுவை,
தத்துவம், பக்தி ஆகிய அனைத்தும் இணைந்திருக்கும்.
வில்லுப்பாட்டின் தோற்றம்:
தொன்மைக் காலத்தில் போருக்குப் பயன்படுத்திய வில்லை, வெற்றி பெற்ற போது
கொண்டாட்டமாகத் தட்டி ஒலியெழுப்பி வீரப் பாடல்கள் பாடும் பழக்கம்
இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அந்த மரபே பின்னர் வில்லுக்குள் மணிகள்,
தட்டு, குடம் போன்ற கருவிகளைச் சேர்த்து தனிக் கலை வடிவமாக வளர்ந்தது
என்று கருதலாம். தென் தமிழகப் பகுதிகளில் இது மிகவும் பரவலாக
காணப்பட்டு, பின்னர் கேரளா, இலங்கை பகுதிகளிலும் பரவியது.
கருவிகள் மற்றும் கலைஞர்கள்:
முக்கிய கருவி – நீளமான மர வில்; அதன் நாணையில் மணிகள், சிறு
தாளங்கள் கட்டப்பட்டிருக்கும்.
உதவி கருவிகளாக உடுக்கை, வில்லுக்குடம், தாளம், ஜால்ரா, வீசுகோல்
போன்றவை பயன்படும்.
வில்லுப்பாட்டுக் குழுவில் பொதுவாக 5 முதல் 7 பேர் வரை இருப்பார்கள்.
குழுத்தலைவர் “அண்ணாவியார்” என்று அழைக்கப்படுவர். இவர் வில்லில்
தட்டி இசை போட்டு, கதையைப் பாடி, இடையே நகைச்சுவையும், உரையும் கலந்து
நிகழ்ச்சியை நடத்துவார்.
மற்ற கலைஞர்கள் “ஆமாம், ஆமாம்” என்று திருப்பிப் பாடி, தாளம் போட்டு
நிகழ்ச்சிக்கு உற்சாகம் சேர்ப்பார்கள்.
வில்லுப்பாட்டின் கட்டமைப்பு:
வில்லுப்பாட்டு பொதுவாக இரவெங்கும் நீளும் நிகழ்ச்சியாக நடைபெறும்.
அதற்கு ஒழுங்கையான கட்டமைப்பு உண்டு:
காப்பு விருத்தம்: விநாயகர், முருகன், மாதா, குரு முதலியவர்களை
வணங்கி காப்பு வேண்டுதல்.
வருபொருள் உரைத்தல்: அந்த இரவில் சொல்லப்படப் போகும் கதையின்
பெயர், தெய்வம், நோக்கம் போன்றவற்றை மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தல்.
குருவடி: தமக்கு கலை கற்றுக் கொடுத்த குருவைப் போற்றிக்
பாடுதல்.
நாட்டு வளம்: அக்காலத்தில் வாழும் ஊர், நாட்டு வளம்,
மலை, ஆறு, வயல், விவசாயம், வீரர்கள் ஆகியவற்றைப் புகழ்ந்து பாடுதல்.
கதைக்கூறு: நிகழ்ச்சியின் மையப் பகுதி. இராமாயணம், அம்மன்
கதை, கிராமத் தெய்வக் கதைகள் போன்றவை பாடல், வசனம், நடிப்பு சேர்ந்து
கூறப்படும்.
வாழிப் பாடல்: இறுதியில் கடவுளையும், கேட்ட மக்களையும்
வாழ்த்திப் பாடி நிகழ்ச்சியை நிறைவு செய்தல்.
முடிவுரை:
இசை, கதை, நகைச்சுவை, பக்தி, தத்துவம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே மேடையில்
கொண்டு தரும் சிறப்பு கலை வில்லுப்பாட்டு. கல்வியறிவு இல்லாதவர்களுக்கும்
உயர்ந்த சிந்தனைகளை எளிய மொழியில் புகட்டிய மகத்தான ஊடகம் இது.
தமிழர் நாட்டுப்புறக் கலைகளில் வில்லுப்பாட்டின் இடம் மறக்க முடியாதது.
13. தோல்பாவைக் கூத்து, வளரி, புலியாட்டம் ஆகிய நாட்டுப்புறக் கலைகள் குறித்து விளக்கி எழுதுக.
🎧 Answer in audio
முன்னுரை:
தமிழர் நாட்டுப்புறக் கலை மரபில் கதை சொல்லும் கலை, வீரத் திறமையை
காட்டும் கலை, விலங்கு வேட நடனம் போன்ற பல வடிவங்கள் உள்ளன. அவற்றில்
தோல்பாவைக் கூத்து, வளரி, புலியாட்டம்
ஆகிய மூன்று கலைகளும் தனித்துவம் வாய்ந்தவை. இவை தமிழரின் கற்பனை,
தைரியம், கலைநயம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துகின்றன.
1. தோல்பாவைக் கூத்து:
தோலால் செய்யப்பட்ட பாவைகளைப் பயன்படுத்தி நடத்தப்படும் நிழல் நாடகம்
தோல்பாவைக் கூத்து என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது பொம்மலாட்டத்தின்
ஒரு உயர்ந்த வடிவமாகும்.
ஆடு, மாட்டுக் கன்று போன்றவற்றின் தோலை எடுத்து பதப்படுத்தி,
அதில் கதாப்பாத்திர உருவங்களைக் குத்தி வெட்டி வண்ணம் தீட்டுவர்.
இந்த தோல் பாவைகளுக்கு மரக்குச்சிகள், கம்பிகள் இணைத்து இயக்கும்
வசதி ஏற்படுத்தப்படும்.
மேடையில் வெள்ளைத் திரை ஒன்று இழுக்கப்பட்டு, திரைக்குப் பின்னால்
விளக்கை வைத்து பாவைகளை அசைப்பார்கள்; அவற்றின் நிழல் திரையில்
தெளிவாகத் தோன்றும்.
திரையில் நிழல் வடிவத்தில் காணப்படும் கதாப்பாத்திரங்கள், பாடல்,
இசை, வசனம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்து நிழல் நாடகமாக மக்களுக்கு
காட்சியளிக்கின்றன.
இதிகாசக் கதைகள், கிராமத் தெய்வக் கதைகள், நெறிப் பாடங்கள் போன்றவை
இந்தக் கூத்தின் மூலம் கூறப்படுகின்றன.
2. வளரி:
தமிழர் பழங்காலத்தில் பயன்படுத்திய வீசப்படும் போராயுதங்களில் ஒன்றாக
வளரி அறியப்படுகிறது. இது இரும்பில் செய்யப்பட்ட வளைந்த கம்பு போல்
இருக்கும்; சில அளவில் பூமராங் போன்ற வடிவம் கொண்டது.
வளரி பொதுவாகத் தட்டையான, ஓரளவு வளைந்த இரும்புத்துண்டாக இருக்கும்;
ஒரு முனை கனமாகவும் மற்ற முனை ஒப்பீட்டளவில் இலகுவாகவும் இருக்கும்.
வேட்டைக்குப் போகும் போது மிருகங்களை அடிக்கவும், போர்க்களத்தில்
எதிரியை தூரத்திலிருந்து தாக்கவும் வளரி பயன்படுத்தப்பட்டது.
வளரி வீசும் போது வல்லுநர் அதைப் போலிப் பொறுத்தமாக இலக்கை நோக்கி
வீசுவார்; அது சுழன்று சென்று இலக்கைத் தாக்கும்.
சில பகுதிகளில் வளரி விளையாட்டு வடிவமாகவும் பயிற்சியாகவும்
நடக்கும்; வீரத் திறமை, கணக்குப்பிழையில்லா கணிப்பு, கையடக்கவளம்
ஆகியவை இதில் வெளிப்படும்.
3. புலியாட்டம்:
புலியின் வேடம் பூண்டு ஆடப்படும் நாட்டுப்புறக் கலை புலியாட்டம் எனப்படும்.
இது குழந்தைகளுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியையும், பார்வையாளர்களுக்கு
வினோத அனுபவத்தையும் தரும் வீர நடனமாகும்.
புலியாட்டம் ஆடும் கலைஞர் உடல் முழுவதும் மஞ்சள், கருப்பு, பழுப்பு
நிற வண்ணப் பூச்சுகளால் புலியின் தோல் வடிவில் பூசிக் கொள்வார்.
முகத்தில் புலியின் கண்கள், பற்கள், மீசை போன்றவை வரையப்படும்;
தலைக்குச் சிறப்பு முககவசம், காதுகள் பொருத்தப்படும்.
வயிற்று, முதுகு, கை, கால் பகுதிகளில் வட்ட வடிவச் சின்னங்கள்,
கோடுகள் இட்டு புலி தோலைப் போல அலங்கரிப்பர்.
தப்பு, மேளம், தவில் போன்ற கருவிகளின் அதிரடி தாளத்திற்கு ஏற்ப
புலி போல பதுங்கி, பாய்ந்து, குதித்து பல்வேறு அசைவுகளால்
புலியின் இயல்பை வெளிப்படுத்துவார்.
முடிவுரை:
தோல்பாவைக் கூத்து, வளரி, புலியாட்டம் ஆகிய மூன்று கலைகளும் தமிழரின்
பழங்காலச் சிந்தனை, போர்திறன், கலை உணர்வு ஆகியவற்றின் அழகியச்
சின்னங்களாக திகழ்கின்றன. நூற்றாண்டுகளாக வந்த இந்தக் கலைகளை
பாதுகாத்தல், அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்லுதல் நம்
பொறுப்பாகும்.
14. கணியான் கூத்து, சிலம்பாட்டம் ஆகியவற்றை விவரித்து கட்டுரை எழுதுக.
🎧 Answer in audio
முன்னுரை:
தமிழரின் நாட்டுப்புற வழிபாடுகளோடு கலந்த கூத்தாக கணியான் கூத்து
விளங்கும் போது, வீரத் தற்காப்புக் கலையாக சிலம்பாட்டம் விளங்குகிறது.
இவ்விரு கலை வடிவங்களும் தமிழரின் தெய்வநம்பிக்கையும், வீர
உணர்வும், உடற்திறனும் எவ்வளவு வலிமையானவை என்பதைக் காட்டுகின்றன.
1. கணியான் கூத்து:
“கணியார்” எனப்படும் இனத்தவரால் செய்யப்படும் கிராமிய நாட்டுப்புறக்
கூத்துதான் கணியான் கூத்து. கிராமத் தெய்வங்கள், சுடலைமாடன்,
கருப்பசாமி, அம்மன் போன்ற சிறு தெய்வங்களின் கதைகள் இந்தக் கூத்தின்
மூலம் மக்களிடையே பரவுகின்றன.
இசை மற்றும் கருவிகள்:
கணியான் கூத்தின் முக்கிய கருவி மகுடம். இது வட்டமான
மரச்சட்டத்தில் தோலை இழுத்து கட்டி செய்யப்படும் தட்டுக் கருவி.
மகுடத்தை இரு கைகளாலும் அடித்துப் புயல்போல் ஒலி எழுப்புவார்கள்;
அதனுடன் ஜால்ரா, தாளம் போன்ற கருவிகளும் இடையே ஒலிக்கும்.
மகுடத்தின் ஒலி கூத்தின் முழுவதும் ஆற்றல் தரும் பின்னணி இசையாக
இருக்கும்.
குழு அமைப்பு மற்றும் நாடகத் தன்மை:
ஒரு கணியான் கூத்தில் பொதுவாக ஏழு பேர் வரை கலைஞர்கள்
பங்கேற்பார்கள்.
அவர்களில் ஒருவர் தலைமை “அண்ணாவி”; இவர் கதை சொல்லவும்,
பாடவும், மகுடம் அடிக்கவும் செய்து நிகழ்ச்சியை நடத்துவார்.
இரு கலைஞர்கள் பெண்வேடம் அணிந்து நடிப்பார்கள்; இது கூட்டத்தில்
ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தும்.
மற்றவர்கள் இசை, தாளம், துணைப் பாடல், நகைச்சுவை வசனம் போன்றவற்றில்
பங்கேற்பார்கள்.
கணியான் கூத்து தெய்வக் கதைகளின் மூலம் நல்லொழுக்கம், பயம்,
பக்தி, நீதிக் கருத்துகளை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்கும்.
2. சிலம்பாட்டம்:
சிலம்பம் என்பது தமிழரின் பாரம்பரிய தற்காப்புக் கலை.
நீளமான கம்பைப் பயன்படுத்தி ஆடப்படும் வீர விளையாட்டே சிலம்பாட்டம்.
இது உடலுக்கும், மனதுக்கும் வலிமை தரும் பயிற்சியாக விளங்குகிறது.
சிலம்பத்தின் வரலாறு:
முன்னோர்கள் காடுகளில் விலங்குகளிடமிருந்து தங்களை காப்பாற்ற
கம்பைப் பயன்படுத்தினர். பின்னர் அதே கம்பை ஆயுதமாகவும், விளையாட்டுக்
கலையாகவும் பயன்படுத்த ஆரம்பித்தனர்.
“சிலம்பு” என்ற சொல் “ஒலி” என்ற பொருளுடையது. கம்பில் மணிகள்
கட்டப்பட்டதால் அது சுழலும்போது சிலம்பென ஒலி எழும்; அதனால் இக்கலையிற்கு
சிலம்பம் என்ற பெயர் வந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.
சிலம்பக் கம்புகளின் தன்மை:
மூங்கில், பிரம்பு, கருங்காலி போன்ற மரங்களால் கம்புகள் செய்யப்படுகின்றன.
கம்பின் நீளம் பயிற்சி பெறும் நபரின் உயரத்தை விட சற்று அதிகமாக
இருக்கும்.
சில வகைகளில் கம்பில் சிறிய மணி, இரும்பு வளையம் போன்றவை கட்டப்படும்;
அதனால் சுழலும்போது ஒலி உருவாகும்.
சிலம்பாட்டத்தின் முறை மற்றும் சிறப்புகள்:
சிலம்பப் பயிற்சியில் காலடி வேலை மிகவும் முக்கியம். இரு கால்களும்
வேகமாக இடம் மாறும்; உடல் சமநிலை தக்க வைத்துக் கொண்டே கம்பை
சுழற்றி வீசவேண்டும்.
கம்பை தலையின் மேல், பக்கங்களில், முன்புறம், பின்னால் என பல திசைகளில்
சுழற்றி, எதிரியின் தாக்குதலைத் தடுக்கவும், தடுக்கும்போது தாக்கவும்
பயிற்சி தரப்படுகிறது.
சிலம்பப் போட்டிகளில் இரண்டு வீரர்கள் முகமுகமாக நின்று கம்பை
பயன்படுத்தி ஆடும்; மதிப்பெண்களின் அடிப்படையில் வெற்றி தோல்வி
தீர்மானிக்கப்படுகிறது.
இது உடலின் தசைவலிமை, கண்–கை ஒருமைத்திறன், கணிப்பு திறன்,
தைரியம் ஆகியவற்றை பெரிதும் வளர்க்கும்.
முடிவுரை:
கணியான் கூத்து தமிழரின் தெய்வ நம்பிக்கையை இசை, நாடகம், கதைக்களம்
மூலமாக வெளிப்படுத்தும் கூத்து என்றால், சிலம்பாட்டம் உடல் வலிமை,
வீர உணர்வு, தற்காப்புத் திறன் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் வீர
விளையாட்டாக திகழ்கிறது. இரண்டும் சேர்ந்து தமிழர் பண்பாட்டின் இரு
வலுவான தூண்களாக உள்ளன. இந்தக் கலைகளை நாம் கற்றுக் கொண்டு
பாதுகாப்பது, நம் பாரம்பரியத்தைக் காக்கும் பெரும் கடமையாகும்.