10. செம்மொழிக்கான தகுதிகளை விளக்கி கட்டுரை வடிவில் எழுதுக.
🎧 Answer in audio
முன்னுரை:
உலக மொழிகளில் சில மொழிகள் மட்டும் தொன்மை, தனித்தன்மை, இலக்கிய வளம் ஆகியவற்றால்
சிறப்பிக்கப்பட்டு செம்மொழிகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. ஓர் மொழி
செம்மொழியாக அறிவிக்கப்பட வேண்டுமெனில், அதன் தோற்றம், வளர்ச்சி, இலக்கியப் பாரம்பரியம்,
கலை – பண்பாட்டு தாக்கம் ஆகிய பல கோணங்களில் சில குறிப்பிட்ட தகுதிகளை பூர்த்தி
செய்திருக்க வேண்டும். இந்தியாவில் செம்மொழியாக முதலில் அங்கீகரிக்கப்பட்டது
தமிழ் மொழிதான் என்பதை ஜார்ஜ் எல். ஹார்ட் போன்ற அறிஞர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.
செம்மொழி – பொருள் விளக்கம்:
செம்மொழி என்ற சொல் ‘சுத்தமான, கழிவில்லாத, முற்றிய’ என்ற பொருள்
தரும் “செம்” + “மொழி” என்பதன் கூட்டாகும். பிறமொழி கலப்பு குறைவாகவும்,
தனித்த இலக்கண மரபும், தொன்மையான இலக்கியச் சான்றுகளும் உடைய மொழி செம்மொழி
எனப்படுகிறது. ஒரு மொழியின் செம்மை உடனடி பேச்சில் அல்ல; பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக
தொடர்ந்து வந்துள்ள இலக்கிய – பண்பாட்டு பாரம்பரியத்தில் தங்கியுள்ளது.
செம்மொழிக்கான 11 தகுதிகள் (முஸ்தபா மற்றும் மொழியியலாளர்கள் கூறும் வித்துகள்):
தொன்மை: ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே பயன்படுத்தப்பட்டு, இன்று வரை
தொடர்ச்சியான வாழ்முறை கொண்ட மொழியாக இருக்க வேண்டும்.
பிறமொழித் தாக்கமின்மை: பிறமொழிச் சொற்களை நீக்கினாலும் மொழி தனியே
இயங்கும் அளவுக்கு வேர்ச்சொற்கள் நிறைந்திருக்க வேண்டும்.
தாய்மைப்பண்பு: பல மொழிகளுக்குத் தாயாக இருந்து, அவற்றின் வளர்ச்சிக்கு
அடிப்படையாக இருக்க வேண்டும்.
தனித்தன்மை: பிற மொழிக்குடும்பங்களிலிருந்து உருவாகாமல், தனிச்சிறப்பான
ஒலி, எழுத்து, இலக்கண அமைப்புகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.
இலக்கிய வளம் – இலக்கணச் சிறப்பு: பல காலக்கட்டங்களில் தோன்றிய செறிந்த
இலக்கியங்களும், முற்றிய இலக்கண நூல்களும் இருக்க வேண்டும் (உதாரணம் – தமிழில்
தொல்காப்பியம்).
பொதுமைத் தன்மை: அரசியல், சமயம், சமூகம், பொருளாதாரம், கலை, அன்பு,
அறம் போன்ற அனைத்து துறைகளையும் உள்ளடக்கும் இலக்கியங்கள் இருக்க வேண்டும்.
நடுவுநிலைமை: எந்த ஒரு மதத்தையோ, இனத்தையோ偏 favor செய்யாமல்
எல்லோருக்கும் பொதுவான மனிதநேயத்தைப் போதிக்க வேண்டும்.
பண்பாடு – கலை – பட்டறிவு வெளிப்பாடு: நாகரிக வளர்ச்சி, தொழில் நுட்பம்,
கலைகள், அறிவியல் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் சொற்களும் நூல்களும் இருக்க வேண்டும்.
உயர் சிந்தனை: தத்துவம், அறவியல், அரசியல் தாழ்வு – உயர்வு, மனித
வாழ்வின் நோக்கம் போன்ற உயர்ந்த சிந்தனைகளை வெளிப்படுத்த வேண்டும்.
கலை – இலக்கியத் தனித்தன்மை: இயல், இசை, நாடகம் போன்ற
இலக்கிய வடிவங்களில் இந்த மொழி தனித்துவமான மரபை உருவாக்கியிருக்க வேண்டும்.
மொழிக் கோட்பாடு: நவீன மொழியியலாளர்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்
மொழிக் கோட்பாடுகள் (ஒலியியல், இலக்கணம், சொற்பிறப்பியல்) கொண்டிருக்க வேண்டும்.
தமிழ் மொழியும் செம்மொழித் தகுதிகளும்:
தமிழ் மொழிக்கு 4500 ஆண்டுகள் பழமை உண்டு என்று மொழியியல் ஆய்வுகள்
காட்டுகின்றன.
தொல்காப்பியம், சங்க இலக்கியங்கள், ஐம்பெருங்காப்பியங்கள், பக்தி இலக்கியங்கள் என
தொடர்ச்சியான இலக்கியப் பரம்பரை தமிழுக்கு உள்ளது.
திராவிட மொழிகளுக்கு தாய்மொழி தமிழ்தான் என்று கால்டுவெல் உள்ளிட்ட பல ஆய்வாளர்கள்
குறிப்பிடுகின்றனர்.
தமிழில் 247 எழுத்துருக்கள், 500க்கும் மேற்பட்ட ஒலிகள் உள்ளன; நவீன கணினி பயன்பாட்டுக்கும்
ஏற்ற ஒழுங்கமைப்பு கொண்டது.
சங்க இலக்கியங்களில் மனிதநேயம், சமத்துவம், பெண்மையின் மரியாதை, இயற்கை நேசம் போன்ற
உயர்ந்த கருத்துகள் செறிந்துள்ளன.
சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை போன்ற காப்பியங்கள் கலை – இலக்கிய ஒருமைப்பாட்டை உலகுக்கு
காட்டுகின்றன.
முடிவுரை:
இவ்வாறு, செம்மொழிக்கு தேவையான பதினொன்று தகுதிகளும் தமிழ் மொழியில் நிறைவாக
காணப்படுகின்றன. தொல்காப்பியத்திலிருந்து நவீன இலக்கியம் வரை தொடரும் வளமான
பாரம்பரியத்தால் தமிழ், உலகில் உள்ள எட்டு செம்மொழிகளில் ஒன்றாக பெருமை பெறுகிறது.
செம்மொழி என்ற மரியாதை தமிழின் தொன்மையையும், தமிழரின் பண்பாட்டையும் உலகளவில்
ஒப்புக்கொள்கிறது.
11. சங்க இலக்கியத்தில் பகிர்தல் அறம் பற்றி எழுதுக.
🎧 Answer in audio
முன்னுரை:
சங்ககாலத் தமிழர்கள் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கு உறுதிப்பொருள்களை
வாழ்க்கையின் அடிப்படையாகக் கொண்டனர். இந்த அறங்களில் பகிர்தல் அறம்
முக்கிய இடம்பிடித்தது. தமக்குக் கிடைத்த செல்வத்தைத் தாமன்றி பிறருடனும்
பகிர்ந்து கொள்ளுதல், பசி பிடித்தவருக்கு உணவளித்தல், விருந்தோம்பல் செய்வது
போன்றவற்றை சங்க இலக்கியங்கள் உயர்ந்த அறமாகக் கூறுகின்றன.
அறம் மற்றும் பகிர்தல்:
அறம் என்பது செயலில் வெளிப்படும் நன்மை. செல்வம் சேர்ப்பதே குறிக்கோளல்ல;
அந்தச் செல்வம் மூலம் பிற உயிர்களுக்கு நன்மை செய்வதே உண்மையான அறம்
என்று சங்கப் புலவர்கள் வலியுறுத்தினர். “செல்வத்தின் பயன் ஈதல்” என
நக்கீரர் கூறுவது இதையே சுட்டுகிறது. அதாவது சேர்த்த சொத்தை வைத்திருப்பதில் அல்ல,
பகிர்வதில் தான் அதன் பயன் இருக்கிறது என்ற கருத்து.
திருக்குறளில் பகிர்தல் அறம்:
திருவள்ளுவர், “உண்டொன் றுளரே உலகத்து” போன்ற குறள்களில், தனக்கு மிகும்
பொருளை பசித்தவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதே உயர்ந்த அறம் என்கிறார்.
இயற்கை வளம் அதிகமான நிலைகளிலும் இல்லாவிட்டாலும், எளிய உணவையே
பகிர்ந்து கொள்வது பகிர்தல் அறத்தின் சிறப்பு எனக் குறள்களில்
எடுத்துரைக்கிறார்.
பிறர் துன்பத்தைத் தம்துன்பமாகக் கருதி உதவுதல், பகிர்தல் அறத்தின் உச்ச நிலையாக
திருக்குறள் விளக்குகிறது.
சங்கப் பாடல்களில் விருந்தோம்பல்:
புறநானூறு, அகநானூறு போன்ற பாடல்களில், விருந்தினரை மதித்து உபசரித்த
தலைவர்கள் பற்றிய செய்திகள் நிறைய காணப்படுகின்றன.
புலவர்களுக்கு அள்ளித் தரும் பரிசுகள், உழவர் உணவை விருந்தினருடன்
பகிர்ந்து கொள்வது, போரில் வென்றாலும் தோற்றாலும் வீரர்களுக்கு அன்பு
காட்டுவது போன்ற நிகழ்வுகள் பகிர்தல் அறத்தின் நடைமுறையைக் காட்டுகின்றன.
“யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்” என்ற வரிகள், எல்லோரும் ஒரே குடும்பம் என்ற
உணர்வை உருவாக்கி பகிர்தலுக்கான மனப்பாங்கை வளர்க்கின்றன.
சமூக நீதி மற்றும் பகிர்தல்:
சங்க இலக்கியங்களில் சமூக நிலை வேறுபாடுகளைக் கடந்து அனைவருக்கும்
உணவு, உடை, பாதுகாப்பு கிடைக்க வேண்டும் என்ற சிந்தனை உறுதியாகக் காணப்படுகிறது.
நிலத்தையும் செல்வத்தையும் சீராகப் பகிர்ந்த சமூகமே நிலையான சமூகமாகும் என்ற
கருத்தை பல பாடல்கள் மெல்லிய வகையில் கூறுகின்றன.
முடிவுரை:
இவ்வாறு சங்க இலக்கியங்களில் பகிர்தல் அறம் மிக உயர்ந்த
நெறியாகப் போற்றப்படுகிறது. தமக்குக் கிடைத்த செல்வம், அறிவு, மகிழ்ச்சி ஆகிய அனைத்தையும்
பிறருடனும் பகிர்ந்து கொள்ளும் மனப்பாங்கு தான் வாழ்வின் உண்மையான இனிமை
என்பதை சங்கப் புலவர்கள் காட்டுகின்றனர். இன்று சமூக நீதி, மனிதநேயம்
பற்றி பேசும்போதெல்லாம் சங்க இலக்கியத்தின் பகிர்தல் அறம் நமக்கு நிலையான
வழிகாட்டியாகத் திகழ்கிறது.
12. ஐம்பெருங்காப்பியங்களில் அறியலாகும் செய்திகளை மதக்குத்து எழுதுக.
🎧 Answer in audio
முன்னுரை:
தமிழ்க் காப்பியங்கள், தமிழர் பண்பாட்டின் கண்ணாடிகளாகும். அந்தக்
காப்பியங்களில் முக்கியமானவை ஐம்பெருங்காப்பியங்கள்.
அவை – சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, சீவகசிந்தாமணி, வளையாபதி, குண்டலகேசி.
இந்நூல்கள் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கு வாழ்க்கை நோக்கங்களையும்
விளக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளன. காப்பியக் கதைகளை மட்டும் அல்ல,
சமூகம், சமயம், பொருளாதாரம், கலை, அரசியல் போன்ற பல துறைகளில்
பல செய்திகளை நமக்குக் கொடுக்கின்றன.
ஐம்பெருங்காப்பியங்களின் சாரம்:
காப்பியம்
முதன்மைச் செய்தி
சிலப்பதிகாரம்
கண்ணகி – கோவலன் வரலாற்றின் மூலம் அரசியல் அநீதி எவ்வாறு
அரசாட்சியைச் சீரழிக்கிறது என்பதை காட்டுகிறது. “அரசியல் பிழைத்தோர்க்கு
அறம் கூற்றாகும்” என்ற கருத்தை முன்வைத்து, அரசன் கூட தவறு செய்தால்
தண்டனையிலிருந்து தப்ப முடியாது என்பதை உணர்த்துகிறது.
மணிமேகலை
சிலப்பதிகாரத் தொடர்ச்சியாக உருவான இந்நூல், புத்த மத தத்துவங்களைக்
கூறுகிறது. தியாகம், கருணை, பிற உயிர்களின் துன்பம் நீக்குதல்,
பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை அடைதல் போன்ற கருத்துகளை
மணிமேகலை உருவத்தின் மூலம் எடுத்துரைக்கிறது.
சீவகசிந்தாமணி
சமண மரபு சார்ந்த இக்காப்பியம், சீவகன் என்ற நாயகன் மூலம்
அறச்செயல், தவச்சாரம், துறவு, கருணை ஆகிய गुणங்களைப் போற்றுகிறது.
செல்வம், பெண்கள், ஆடம்பரம் அனைத்தையும் அனுபவித்த பின் உலக
நிலையற்றதை உணர்ந்து துறவறம் ஏற்கும் மனிதன் தான்
உண்மையான அறிவாளி என்ற கருத்தை தருகிறது.
குண்டலகேசி
இந்நூல் முழுமையாகக் காலவெள்ளத்தில் அழிந்திருந்தாலும், மீதமுள்ள
குறிப்பு வழியாக உலகியலான காதல், ஆசை, பழிவாங்கும் உணர்வு போன்றவை
இறுதியில் வீணாவதாகவே முடிகின்றன; ஞானம் தான் சாந்தியைத் தரும்
என்று சொல்கிறது.
வளையாபதி
வலையர் சமூகத்தைச் சார்ந்த மீனவ இளைஞனின் காதல் கதையை மையமாகக்
கொண்ட இந்நூல், தாழ்த்தப்பட்டதாகக் கருதப்பட்ட சமூகங்களின்
வாழ்க்கை, தொழில், கலாச்சாரம் ஆகியவற்றை முன்வைக்கிறது. மனிதனை
உயர்வாக்குவது அவன் குணம் தான்; பிறப்பு அல்ல என்பதை வலியுறுத்துகிறது.
ஐம்பெருங்காப்பியங்கள் தரும் பொதுச் செய்திகள்:
அரசியல் நீதி, சமூக நீதி இல்லாத சமூகம் நிலைத்திருக்க முடியாது.
பெண்மையின் தூய்மை, துணிச்சல், தியாகம் ஆகியவை சமூகத்தை மாற்றும் வலிமை
உடையவை (கண்ணகி, மணிமேகலை போன்ற பாத்திரங்கள்).
செல்வம், இன்பம் ஆகியவை நிலையற்றவை; அறம், கருணை, ஞானம் மட்டுமே
நிலையானவை.
சமயங்கள் பல இருந்தாலும், எல்லாவற்றின் மையக் கருத்து மனிதநேயம்
என்பதை சமண, புத்த, வைணவ, சைவ மரபுகள் மூலமாக காட்டுகின்றன.
கலை, இசை, நடனம், கட்டிடக்கலை, வணிகம், கடலோர நகரங்கள் இவை அனைத்துக்கும்
தொடர்பான வரலாற்றுத் தகவல்களும் இந்நூல்களில் நிறைந்து காணப்படுகின்றன.
முடிவுரை:
ஐம்பெருங்காப்பியங்கள், தமிழரின் அரசியல், சமயம், சமூகம், பொருளாதாரம்,
கலை, நாகரிகம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கே எடுத்துக் காட்டும் வரலாற்று
ஆவணங்களாக நிற்கின்றன. ஒவ்வொரு காப்பியமும் ஒரே ஒரு கதையைக் கூறுவதல்ல;
மனித வாழ்க்கையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள ஒரு பெரிய பாடமாகவே
நமக்குத் திகழ்கின்றன. இதனால் தமிழரின் சிந்தனை உயர்வை உலகுக்கு
எடுத்துக் காட்டும் நாகரிகக் காப்பியங்கள் என அவற்றை மதிக்க முடிகிறது.
13. தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சியில் பாரதியார் மற்றும் பாரதிதாசன் பங்கு பற்றி எழுதுக.
🎧 Answer in audio
முன்னுரை:
நவீன தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சியில் மகாகவி சுப்பிரமணிய பாரதியார் மற்றும்
பாவேந்தர் பாரதிதாசன் ஆகிய இரண்டு பெரும் கவிஞர்களின் பங்கு
ஒப்பிட முடியாதது. இவர்களின் படைப்புகள் தமிழின் இனிமையையும்
சிந்தனையின் புரட்சியையும் ஒருங்கே வெளிப்படுத்துகின்றன. தேசிய உணர்வு,
பெண் விடுதலை, சமூக சீர்திருத்தம், தமிழ்ப் பெருமை, தொழிலாளர் நலம் போன்ற
பல கருத்துகளை இவர்களின் கவிதைகளும் உரைநடைகளும் மக்கள் மனதில் பதித்தன.
பாரதியாரின் பங்களிப்பு:
பாரதியார் 1882 ஆம் ஆண்டு திருநெல்வேலி மாவட்ட எட்டயபுரத்தில் பிறந்தார்.
கவிஞர் மட்டுமல்ல, எழுத்தாளர், பத்திரிகையாசிரியர், சமூக சீர்திருத்தவாதி,
சுதந்திரப் போராளி என பல தோற்றங்களைக் கொண்டவர்.
தமிழ் கவிதைக்கு புதிய உயிர் அளித்து, புதுக் கவிதையின் முன்னோடி
ஆனார். இலக்கணச் சட்டங்களை உடைத்தெறிந்து, பேசுவது போலவே எழுதும் வசனக்
கவிதைக்கு வழிவகுத்தார்.
சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம், பெண் விடுதலை, சாதி ஒழிப்பு போன்ற
கருத்துகளை எளிமையான சொற்களில் தீவிர உணர்வுடன் பாடி மக்களின் இரத்தத்தில்
தேசிய உணர்வை ஊட்டினார்.
“யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழி போல இனிதாவது எங்கும் காணோம்” என
தமிழ்மொழியின் இனிமையையும் பெருமையையும் உலகறியச் செய்தார்.
சக்கரவர்த்தினி இதழ், சுதேசமித்திரன் போன்ற இதழ்களில் பணியாற்றி,
கட்டுரைகள் மூலமாகவும் எழுச்சியூட்டும் சிந்தனைகளைப் பரப்பினார்.
கீதையை தமிழில் மொழிபெயர்த்து, பல நாட்டுப்புற பாடல்கள், குழந்தைப்
பாடல்கள், தேவாரம் போன்றவற்றுக்கு உரைநடை – கவிதை வடிவில் புதிய உருவம்
கொடுத்தார்.
கண்ணன் பாட்டு, குயில் பாட்டு, பாஞ்சாலி சபதம், புதிய ஆத்திச்சூடி,
பாப்பா பாட்டு போன்ற நூல்கள் தமிழ் இலக்கியத்தில் புதிய அழகியலை
உருவாக்கின.
பாரதிதாசனின் பங்களிப்பு:
பாரதிதாசனின் இயற்பெயர் கனகசுப்புரத்தினம். தமிழாசிரியராக
பணியாற்றிய இவர், பாரதியாரின் மீது கொண்ட பக்தியால் தன் பெயரை
“பாரதிதாசன்” என மாற்றிக் கொண்டார்.
“தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்…” எனத் தமிழின் இனிமையையும் உயிர்ப்பையும்
புகழ்ந்த கவிஞர்; அதனால் அவருக்கு பாவேந்தர், புரட்சிக்
கவிஞர் என்ற பட்டங்கள் வழங்கப்பட்டன.
தமிழ் இலக்கியம், இலக்கணம், சைவ சித்தாந்தம் போன்றவற்றை ஆழமாகக் கற்று,
தமிழ் மொழி வளர்ச்சிக்கு தன்னைக் கடிதமாக அர்ப்பணித்தார்.
கவிஞர் மட்டுமல்ல, எழுத்தாளர், அரசியல்வாதி, திரைக்கதை ஆசிரியர், நாடகாசிரியர்
என பல துறைகளில் தமிழ் மொழியின் இனிமையை பொதுமக்களிடம் கொண்டு சென்றார்.
திருக்குறளுக்கு உரை எழுதி, காலத்துக்கு ஏற்றபடி குறள்களின்
பொருளை மக்களுக்கு தெளிவுபடுத்தினார்.
‘குயில்’ என்ற இலக்கிய இதழைத் தொடங்கி, புதிய எழுத்தாளர்களை வளர்த்தார்.
பாண்டியன் பரிசு, குறிஞ்சித் திட்டு, குடும்ப விளக்கு, இசை அமுது போன்ற படைப்புகள்
அவரது சிந்தனையின் அகலத்தை காட்டுகின்றன.
“உடல் மண்ணுக்கு, உயிர் தமிழுக்கு” என்ற கொள்கையுடன் வாழ்ந்தவர்.
தொழிலாளர் நலம், பெண்களின் உரிமை, ஏழை – எளியோரின் வாழ்வு ஆகியவற்றை
மையமாக வைத்து பல நாடகங்கள், கவிதைகள் எழுதியுள்ளார். இவரது
‘பிசிராந்தையார்’ நாடகத்துக்கு சகித்ய அகாதெமி பரிசு வழங்கப்பட்டது.
புதுவை அரசின் தமிழ் வாழ்த்துப் பாடலான “வாழ்வினில் செம்மையைச்
செய்பவள் நீயே…” என்பதும் பாரதிதாசனின் எழுச்சிப்பாடலே.
இரு கவிஞர்களின் சேர்க்கைப் பங்களிப்பு:
பாரதியார் – பாரதிதாசன் இருவரும் சேர்ந்து, தமிழ் கவிதையை
மதப் புகழ்ச்சி மட்டுமல்ல, தேசிய – சமூக – அரசியல் சிந்தனைகளை
வெளிப்படுத்தும் வலிமையான கருவியாக மாற்றினர்.
பெண்கள், தொழிலாளர்கள், சாதியால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள், எளிய குடிமக்கள்
இவர்கள் அனைவரின் குரலாக இந்த இரு கவிஞர்களும் செயல்பட்டனர்.
தமிழ் உரைநடை, கவிதை நடை, நாடக வடிவம், பாடல் கலை – இவையனைத்திலும்
புதிய பாணியை உருவாக்கி நவீன தமிழ் இலக்கியத்திற்கு திசைதெரிவித்தனர்.
முடிவுரை:
ஒட்டுமொத்தமாக பார்க்கும்போது, பாரதியார் தமிழ் இலக்கியத்தில் விழிப்புணர்வு
புரட்சியை ஏற்படுத்தியவராகவும், பாரதிதாசன் அந்தப் புரட்சியை
சீரிய வழியில் கொண்டு சென்றவராகவும் திகழ்கிறார்கள். இவர்களின்
கவிதைகளும் உரைநடைகளும் தமிழ்மொழியையும் தமிழரையும் உலகுக்கு
பெருமையுடன் அறிமுகப்படுத்துகின்றன. எனவே, நவீன தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சியை
பேசும்போது பாரதியார் – பாரதிதாசன் இருவரின் பங்களிப்பைத் தவிர்த்து
நினைக்க முடியாது.